Chlubą miast nowoczesnych są designerskie restauracje, kawiarnie i
bary, urządzone z pomysłem, pod chwytliwą nazwą. Takie miejsca bywają
przyjemne, ale na próżno szukać w nich jeszcze ducha historii. Praga, choć dużo
bardziej wielokulturowa i liberalna od polskich miast, przyciąga natomiast
secesyjną atmosferą: ponieważ przy stołach tutejszych lokali powstawały dzieła najważniejszych
artystów, tradycja kawiarni literackich uchowała się do dziś i śmiało można zwiedzać
to miasto szlakiem tych historycznych restauracji, które pozwalają wyobrazić
sobie, jak żyli wielcy twórcy XX czy XIX wieku.
Stolica Czech położona jest na wzgórzach, skąd wynika szereg jej
innych cech: jest całkiem nieprzystosowana do rowerzystów, ale jest również piękna.
To także miasto:
- gąszczu wieżyczek i kopuł, do zaobserwowania z jednego z punktów widokowych (np. na Hradczanach lub z wieży ratusza na Starym Mieście). Te najbardziej charakterystyczne wieże należą to Kościoła Tyńskiego i stały się dla mnie kwintesencją czeskiej architektury;
- ponoć niemiłych kelnerów (a zatem miasto dla ostrożnych: na nie zawsze wręczanym rachunku odnaleźć można kwotę powiększoną o szereg niezamówionych pozycji);
- świetnie utrzymanych kamienic, z których każda mogłaby uchodzić u nas za perełkę i dla których warto opuścić ścisłe centrum;
- dla ludzi z dobrą kondycją, gdyż przystanki komunikacji miejskiej znajdują się w pewnym oddaleniu od tych najsłynniejszych miejsc, w związku z czym trzeba się tu trochę nachodzić;
- witryn, z których spogląda na przechodniów Krecik;
- miasto, w którym nie ma dwupiętrowych autobusów ani dorożek dla turystów, są za to stare czerwone (i nie tylko) samochody. Kierowca takiego auta przewiezie chętnych m.in. przez dawną dzielnicę żydowską i ulicę Paryską, na której rozwinął się handel dobrami luksusowymi – swoje butiki mają tu najdroższe domy mody.
Jest jednak kilka miejsc, do
których trzeba dotrzeć na piechotę. Przez jeden z najsłynniejszych mostów
świata, XIV wieczny most Karola nie przejedziemy autobusem czy samochodem. Mimo
to w ciągu dnia jest tu tak ciasno, że trzeba nadludzkiej cierpliwości, by
przedrzeć się na drugą stronę lub zrobić pamiątkowe zdjęcie. Ciekawą opcją
wydaje się więc być mniej oblegana pora, jak na przykład wschód Słońca. Z ruchu
kołowego i poniekąd pieszego wyłączona jest Złota Uliczka na Hradczanach. Zamieszkiwana
w przeszłości przez złotników, biedotę i artystów, dziś dostępna jest tylko dla
tych, którzy zechcą zapłacić za wstęp. Na tym tle wyróżnia się Tańczący Dom,
przykład architektury nowoczesnej (wybudowany wszak został w 1996 roku).
Kawiarnie, karczmy i jedzenie
uliczne
Jak pisałam, nieodłącznym
elementem praskiego rynku gastronomicznego są kawiarnie, zwłaszcza literackie.
Lokale te od lat funkcjonują w najlepszych praskich lokalizacjach. Nawet jeśli
można mówić o znaczącym przereklamowaniu i nawet jeśli 90% klientów stanowią
dziś turyści, warto wpaść chociażby do najsłynniejszej z nich, Cafe Slavia, śladem aktorów mieszczącego
się naprzeciwko Teatru Narodowego, którzy niegdyś wpadali tu na pogaduchy po
ciężkim dniu pracy. Firmową pozycją w karcie jest seksint – koktajl z szampana i absyntu. Ponoć smak pozostawia wiele do życzenia, ale spróbować
trzeba – jeśli znajdzie się stolik z widokiem na rzekę Wełtawę, może to być
nawet ciekawym doświadczeniem. Są również miejsca, w których można odpocząć od
turystycznego zgiełku, jak chociażby Le Patio
przy ulicy Národní 22.
Pierwsza rada dla turystów odwiedzających Pragę brzmi: zanim wyjdziesz
na Starówkę, sprawdź w przewodniku/ Internecie lub najlepiej zapytaj mieszkańca
tych okolic o polecaną restaurację. Z dużym prawdopodobieństwem wizyta w niesprawdzonym
lokalu, który „wygląda ładnie” zakończy się - jak w moim przypadku -
gastronomiczną wpadką, niemającą nic wspólnego z tradycyjną kuchnią czeską.
Dlatego warto postawić na proste karczmy, których niewątpliwą zaletą są niskie
ceny, duże porcje i tradycyjne, smaczne jedzenie. Koniecznie trzeba zajrzeć do Havelskiej Koruny – lokalu położonego
tuż przy Starówce i utrzymanego w stylu baru mlecznego. Przy wejściu otrzymacie
tu karteczkę, na której będziecie zbierać numerki wybranych dań. Na koniec, przy
wyjściu uiszcza się opłatę na podstawie takiego właśnie rachunku. W menu
znajdziecie tu chociażby zupę czosnkową, ziemniaczaną, smażony ser, knedliki na
słodko lub na słono, czy miodownik, czyli wszystko to, z czego słynie kuchnia
czeska.
Już na Starówce kuszą stoiska z jedzeniem ulicznym: kiełbaskami, plackami ziemniaczanymi podawanymi z kapustą, naleśnikami czy trdelnikami. Trdelnik to tradycyjne słodkie ciasto opiekane nad ogniem, popularne w Czechach, na Słowacji i Węgrzech (tam znane jest pod nieco inną nazwą). Owijane jest wokół rożna i posypywane cukrem wymieszanym z orzechami oraz cynamonem, które nadają mu ciekawy smak.
